લાવ થામું હું હાથ તારો અને તને,

લાવ થામું હું હાથ તારો અને તને,

સાત જન્મો સુધી મારો બનાવી લઊં..

લાવ મારા હાથની મહેંદીમાં લખું નામ તારું,

અને તને જીવનમાં મારાં આજીવન લખી દઊં..

લાવ તારી આંખો નાં સ્વપ્ન આપ મને,

અને એને હું તારી માટે સાચા બનાવી દઊં..

લાવ તારી આંખો નાં આંસુ આપ મને,

અને હસીથી હું મારી તારાં હોઠોને સજાવી દઊં..

લાવ સઘળાં દુખો આપ મને સાજન,

અને મારાં સુખોથી હું તારો ભંડાર ભરી દઊં..

લાવ તારી પગરજ આપ મને સાજન અને,

હું એને માથે લગાવી તને મારો પર્મેશ્વર બનાવી દઊં…

-રાધેક્રિશ્ના…

હોવાપણું

વાંચવું છે હાથ પરનું છૂંદણું,
હું અભણ, બારખડી તેથી ભણું.

કંઇ નથી બાકી કહેવાનું હવે,
તું ઇશારાથી જ સમજે તો ઘણું !

મનની ભીતર સ્વપ્ન થરથર કાંપતું,
એટલે બચવા કર્યું મેં તાપણું.

છે યુગોથી બંધ સમજણનું મકાન,
ખૂબ કોશિશ કરી.... ન ખૂલ્યું બારણું.

આજ તારા આવવાની જોરદાર,
એક અફવાથી સજાવ્યું આગણું.

એક સાંજે આપણે દરિયા તટે,
હા, લખ્યું તું રેત પર હોવાપણું.

હાથમાં ચાંદની

જુઓ તો જરા ક્યાંક હાલી રહી છે,
નરી રેતમાં નાવ ચાલી રહી છે !

પવનની અડી આંગળી જ્યાં રણોમાં,
તરંગોની જાહોજલાલી રહી છે !

થયા તા અહીં કૈંક મોજાંય પાગલ,
કિનારે હજી વાત ફાલી રહી છે !

હજી હાથમાં ચાંદની એ હથેળી,
સતત આપતી હાથતાલી રહી છે !

તમે કેમ છો ! પૂછતી વેદનાને,
મળ્યાની મનોમન ખુશાલી રહી છે !

The Love

આ યાદ છે આપની કે યાદોમાં આપ છો ?
આ સપના છે આપના કે સપનાઓમાં આપ છો ?
અમે નથી જાણતા અમને બસ એટલું તો કહો,
અમે જાન છીએ આપની કે આપ અમારી જાન છો ? ? ?

હું ........... નથી શક્તો.

બધી વાતો હું તારી કાંઈ ભૂલાવી નથી શક્તો,
કવિતા ઠીક, બાકી ક્યાંય બોલાવી નથી શક્તો.

તું એવા સૂર્ય આંખે આંજી ગઈ છે કે આ પાંપણમાં
શશી, નિંદ્રા કે શમણાં-કાંઈ બિછાવી નથી શક્તો.

જમાના જેવું પણ છે કંઈ અને એ માનવાનું પણ,
હું જાણું છું છતાં આ મનને સમજાવી નથી શક્તો.

જણાય એવું કે બાજી મારી છે, પ્યાદાં ય મારાં છે,
કશું તો છે કે એકે દાવમાં ફાવી નથી શક્તો.

લગીરે દર્દ ના હો મુજ ગઝલમાં, ઈચ્છું છું એવું,
જીવનની વાત છે, હું ખોટું દર્શાવી નથી શક્તો.

કવનમાં છે જીવન મારું, છડેચોક આ કહું હું કેમ ?
જે દિલમાં છે હું એને હોઠ પર લાવી નથી શક્તો.

લખાવ્યે રાખે છે કાયમ મને બસ, આ જ એક અહેસાસ-
‘જે કહેવું છે એ આજે પણ હું ફરમાવી નથી શક્તો.’